بازم اون شعر همیشگی که اشکامو جاری میکنه و با یاد تو توام میشه

دلم برات تنگ شده جونم

میخوام ببینمت نمیتونم

بین ما دیوارای سنگی

حاصل یک عمر میدونم

تو بودی تمام هستی و مستی و راستی و تمام قصه ی من

تو بودی سنگ صبورم و نگاه دورم و لبهای بسته ی من

نیمه شب از خوابم پا میشم

نیستی پیشم باز دیوونه میشم

دوریه تو تیشه زد به ریشم

میدونی؟؟؟   گاهی وقتا به خودم حسودیم میشه که دوستی مثل تو دارم

مهربون . صبور .... و بهتر بگم به داشتن چنین دوستی افتخار میکنم

اما باز وقتائی که می بینم مثلا دو تا دوس مدت ها با هم دوست بودن و یه دفه یکیشون

همه چی رو بهم میریزه تنم می لرزه

باور کن

ای کاش هیچ وقت این اتفاق واسه هیچ کس نیفته . واسه هیچ کس

همه ی عشقا اون اول پاکن درست مثه یه نوزاد تازه متولد شده اما بعد کم کم....

خوبی؟

ولی من اصلا خوب نیستم

دلم گرفته

دلم میخواد گریه کنم اما برام اشکی نمونده

دلم میخواد داد بزنم اما صدام گرفته

میخوام نفس بکشم اما بغض دوری تو راه گلوم و بسته

خسته ام از همه چی ... از همه کس

حس میکنم حتی تو ام دیگه نیستی