دوباره بعد چند سال تونستم شعر بگم ولی با وجود اینکه راموشش کردم بازم مخاطب شعرم خودشه : فرهنگ وفا

خاطرم نیست درست ؟!

و ندارمش به یاد.....

که چگونه و چرا ؟!

دل تنها و غریبم , به دامش افتاد ؟!



خاطراتم مردند , و همین علتش است

که سخت است برایم , باد آوری آن دو چشمان سیاه

خاطر آوردن آن روز که آغاز همه خاطره هاست

خاطراتی که خودم ایشان را در قبر سیاهی چال کردم

و بقایایش را سوزاندم

تا نماند اثری از آنها.....



خاطرم نیست درست ؟!

که به قول سعدی : (( او را خود التفات نبودی به صید من و من خویشتن اسیر کمند نظر شدم ))

یا به قول حافظ : (( چشمت به غمزه ما را خون خورد و می پسندی   جانا روا نباشد خون ریز را حمایت))



هرچه که بود به خاطر دارم ,

که اسیرش گشتم ,

و به دستان خودم دادمش این خون دل را....

و چه زود او فرستادش پس , آنچه را منتظرش بود .....!!!!



تقدیم به عزیزترین دشمن دنیا